Տնային աշխատանք

Однажды два друга поспорили, и один из них дал пощёчину другому. Последний, чувствуя боль, но ничего не говоря, написал на песке:

— Сегодня мой самый лучший друг дал мне пощёчину.

Они продолжали идти, и нашли оазис, в источнике которого решили искупаться. Тот, который получил пощёчину, стал тонуть, но друг его спас. Когда он пришёл в себя, написал на камне: «Сегодня мой самый лучший друг спас мне жизнь».

Тот, кто дал пощёчину и который спас жизнь своему другу спросил его:

— Когда я тебя обидел, ты написал на песке, а теперь ты пишешь на камне. Почему?

Друг ответил:

— Когда кто-либо нас обижает, мы должны написать это на песке, чтобы ветры могли стереть это. Но когда кто-либо делает что-либо хорошее, мы должны выгравировать это на камне, чтобы никакой ветер не смог бы это стереть.

Ես ոզեցի թարգմանաել այս առակը:

Մի օր անապատում երկու ենկերներ վիճեցին և մեկը մյուսին ապտակեց: Վերջին զգացողությունը ցավներ և ոչինչ չասելով ավազի վրա գրեց

<<Իմ ամենալավ ենկերը ապտակեց ինձ>>:

Եվ քիչ անց նրանք գնացին և գտան օազիս, հետո որոշեցին լողալ և ով որ ապտակ էր ստացել սկսեց խորտակվել, իսկ նրա ընկերը փրկեց նրան: Ուշքի գալուց հետո նա քարի վրա գրեց

<<Իմ ամենալավ ընկերը փրկեց իմ կյանքը>>:

Ով որ փրկեց նրան ասաց:

-Իսկ ինչու, երբ ես քեզ ապտակեցի գրեցիր ավազի վրա, իսկ երբ ես քեզ փրկեցի գրեցիր քարի վրա:

-Երբ դու ինձ ապտակեցիր ես գրեցի ավազի վրա, որպեսզի քամին քշի տանի և մենք մոռանանք այդ մասին, իսկ երբ դու ինձ փրկեցիր ես գրեցի քարի վրա, որպեսզի ոչ մի քամի չ վերացնի քո արարքը:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s